De grootste luxe van Namibië is ruimte, heel veel ruimte

Blog geschreven door:  Talisman travel design

Namibië is het land van weidse uitzichten, ruige zand- en rotswoestijn, een grillige kustlijn en vooral veel ruimte. Maar liefst twintig keer groter dan Nederland en met nog geen 2,5 miljoen inwoners heeft het land een zeer lage bevolkingsdichtheid. Al veel te lang ben ik hier niet geweest en vrijwel meteen word ik opnieuw verliefd op het droogste land ten zuiden van de Sahara. Overleven lijkt haast onmogelijk in deze surrealistische maanlandschappen, maar leven is er zeker. Van de Himba, een van de laatste nomadische stammen ter wereld, tot de zeldzame woestijnolifanten en de haast onverwoestbare welwitscha plant die maar liefst 2.000 jaar oud kan worden. Hier voel ik me meteen klein als een muis. Een heerlijk, en vooral ook gezond, gevoel. Hier blijf je om je heen kijken, haal je diep adem en reflecteer je over je eigen plek in deze wereld. Een ruig landschap waar je soms spontaan een brok in je keel krijgt van zo veel schoonheid. 

Mooie zandduinen
Zandduinen bij Serra Cafema

Serra Cafema
Een airtransfer is altijd spectaculair en een attractie op zichzelf, de vlucht naar het meest afgelegen kamp van Namibië– misschien zelfs van heel zuidelijk Afrika- is ronduit adembenemend. Letterlijk zelfs op sommige momenten wanneer mijn adem even stokt. Het landschap verandert continu en wie denkt dat woestijn simpelweg woestijn is, heeft het goed mis. Onderweg wisselen ruige rotswoestijn en zachte zandduinen elkaar af. Het is zomer en na een lange tijd van droogte is er eindelijk veel regen gevallen in het noorden van Kaokoland. Her en der bespeur ik felgroene vlakten: ‘ The beautiful time of plenty’.

Na een lange airtransfer, met stops in Doro Nawas en Hoanib, komen we eindelijk aan bij de airstrip van Hartmann Valley. Serra Cafema airstripVanuit de lucht zie ik springbokken en twee struisvogels in een zee van gras en bloemen, ingeklemd tussen twee enorme bergkammen. Gelegen aan de Kunene rivier, de grens met Angola, ligt Serra Cafema in een groene oase. Te gast in dit ruige landschap is het onmogelijk niet te glimlachen van oor tot oor.
Ik kan me niet voorstellen dat hier daadwerkelijk de Himba bevolking leeft, zo ver weg van de bewoonde wereld. Tijdens de rit naar het kamp passeren we een verlaten Himba dorp en vertelt onze gids Timo dat de Himba nog altijd rondtrekken in de regio en zich telkens settelen daar waar op dat moment genoeg gras is voor het vee.
Met de gids 'Timo'  Verlaten Himba dorp

Aangekomen bij Serra Cafema worden we ontvangen met een smaakvol welkomstdrankje, diverse hapjes en ijskoude handdoekjes. Vanuit mijn ruime suite, (alleen al het toilet is groter dan mijn keuken thuis) kijk ik uit op de snelstromende rivier en de bergen van Angola.

Serra Cafema vanaf de boot
Het Serra Cafema Camp vanaf de boot

Slechts drie weken voor mijn bezoek moesten hier de gasten plots naar andere lodges gevlogen worden omdat het kamp door de extreme regenval overspoelde. En nog staat het water extreem hoog, stroomt het in razend tempo en zijn de beruchte krokodillen, helaas voor mij, niet te spotten.
De sfeer is gemoedelijk en het kost geen enkele moeite je hier meteen thuis te voelen. In een kleine moestuin wordt wat groente verbouwd en al het eten dat verder wordt ingevlogen is biologisch. Hier is al het vlees echt ‘scharrel’ en vrij van enige rommel.

Na een rustgevende boottocht, een scenic drive inclusief een kort bezoek aan de Himba is het de volgende dag tijd voor een quadbiketocht dwars door de woestijn. Via hoge zandduinen, ruige bergen en steile afdalingen over de rotsen voelt het als buitenspelen in een surrealistisch landschap.
Quad bike & himba dorp in de achtergrond  Lotte quadfie
Per quad komen we ook weer langs de Himba wat een vreemd beeld geeft. Een groter contrast bestaat haast niet; de traditionele hutten, dames ingesmeerd met hun bekende okerkleurige mengsel, kinderen die achter geiten aan rennen en dan wij met onze moderne quads en sportieve helmen. De kinderen zwaaien even maar kijken eigenlijk niet echt op van al het luide gebrom. Ondanks dit ietwat vreemde contrast is dit voor mij toch een van de beste opties om de Himba te kunnen zien. Normaal heb ik erg snel het idee dat het ‘aapjes kijken’ is, maar omdat je gewoon passeert en vooral niet komt kijken naar ingestudeerde dansjes of geforceerd een hut in duikt voelt het gelukkig heel ongedwongen.
Op het hoogste punt stoppen we voor een verfrissend drankje en kijken we een enorme kloof in. Zo veel schakeringen groen zag ik nooit eerder. Uitzicht onderweg vanaf quad bikeOp de terugweg zien we in de verte nog een jakhals, springbokken en twee struisvogels.

Desert Rhino Camp
Deze keer is het laatste traject met een kleine cessna en ben ik de enige aan boord. Altijd leuk als je pal naast de piloot mag plaatsnemen en mee kunt kijken. Het wordt mij hier wederom duidelijk waarom je echt alleen maar een softbag van maximaal 20kg per persoon mee mag nemen. Een harde koffer past met geen mogelijkheid in het piepkleine bagageruim.

Nadat we de piloot hebben uitgezwaaid is het een half uur rijden naar Desert Rhino Camp, een bezoek dat al erg lang bovenaan mijn verlanglijstje staat. Het landschap is hier weer totaal anders. Dit is het hart van de ruige rotswoestijn van Damaraland. Volgens Erwin, mijn gids die opgroeide in een Himba dorp in het hoge noorden van Kunene, leeft hier veel wild. Ik kan het mij amper voorstellen in dit robuuste landschap waar ik vooral rotsen zie en af en toe wat struiken. Sunset

Desert Rhino voelt meteen als een warm bad. Het personeel is vrolijk en allemaal maken ze graag een praatje. Je ziet dat iedereen met veel plezier werkt en als ik later wat gezang hoor uit de keuken wordt dit bevestigd. Het kamp is een klassiek tented camp met maar 8 tented rooms. Allemaal sfeervol ingericht en van alle comfort voorzien. Bij het hoofdgebouw is het heerlijk om met een gin-tonic uit te kijken over de weidse vlakte en om een verfrissende duik te nemen in het kleine zwembad. Tijdens de high tea zie ik de lange nek van een giraffe van achter een grote struik omhoog komen. IMG_2353Ook hier is het eten fantastisch en stoppen ze me continu vol met allerlei lekkers. Het diner wordt door twee charmante en grappige dames telkens in het Engels aangekondigd, maar ook in de lokale klik-taal waardoor het allemaal nóg smakelijker klinkt.

De volgende dag staat in het teken van de zeldzame zwarte woestijn neushoorn. De voornaamste reden dat ik hier al zo lang naartoe wilde en waardoor ik van enthousiasme amper geslapen heb. Desert Rhino is een joint-venture van Wilderness Safaris en Save The Rhino Trust, een zeer gerespecteerde organisatie die vrijwel helemaal alleen verantwoordelijk is voor het voortbestaan van deze met uitsterven bedreigde diersoort in de regio. Het draait volledig op donaties en de partnerschap met de lodge. Dertig trackers, opgeleid en aangenomen uit de lokale gemeenschap, zorgen voor “hun” neushoorns in de Palmwag Concessie van maar liefst 450.000 hectare. Hun uitgangspunt ‘more local boots on the ground’ lijkt te werken want dit is het enige gebied in heel Namibië waar sinds 2012 geen neushoorn meer gestroopt is. Met trucks en te voet patrouilleren ze iedere dag dit desolate gebied om precies te noteren waar ze welke neushoorns zien. Eindelijk mag ik mee met de trackers en meekijken hoe zij te werk gaan.

De echte helden, rhino tracking
De echte helden, rhino tracking

Na ruim twee uur rijden gebaart Jason, die hoog op de achterbak staat – het “bakkie” in het Afrikaans, dat hij twee neushoorns ziet. Ergens helemaal in de verte waar ik enkel rotsen zie in verschillende tinten rood.
Zelfs zonder verrekijker en zonder gps track-systeem weten ze van ver, heel ver, waar naartoe te gaan. Als we de auto’s parkeren gaan we te voet verder. Netjes in een rij lopen, niet praten, vooral goed naar hun gebaren kijken en na een half uur staan we dan eindelijk met open mond naar een moeder en haar jong te kijken. Neushoorns

De neushoorns hebben allemaal namen gekregen en in een oogopslag zien ze om welke neushoorn het gaat. Nauwkeurig noteert Albertus in zijn boek of ‘Top Notch’  en haar kalf gezond zijn en of hij bijzonderheden ziet. Ook wordt bij iedere sighting een exacte schets gemaakt van de hoorns en de staart. Bijzonder om deze enthousiaste mannen aan het werk te zien. Dit zijn echte helden. Het bewaken van deze, door stropers zo gewilde hoorns, is niet zonder gevaar voor eigen leven. Iets later zien we tijdens onze koffie stop nog twee volwassen neushoorns. Tijdens de lunch midden in de woestijn leren we meer over de organisatie en hoe zij te werk gaan.
De kansen om hier de neushoorn te zien zijn zeer hoog, maar liefst 98%. Een bijzondere ervaring waar we diezelfde avond bij het kampvuur nog lang over napraten.

Tijdens de sundowner drive weet Erwin ons naar een hoge bergtop te brengen waar hij verwacht dat iets later een kudde olifanten zal passeren over de bergkam vlak naast ons. En ja hoor, als de zon de bergen felrood kleurt en de lucht okergeel, verschijnen de sierlijke silhouetten van deze reuzen van de woestijn.
Olifanten sunset IMG_2446
Zo ver als het oog reikt is er alleen maar ruige rotswoestijn te bekennen. Het blijft onvoorstelbaar dat hier toch zo veel leven mogelijk is. Bij vertrek moet ik even slikken want deze dagen waren zo gemoedelijk en gezellig dat ik eigenlijk nog niet wil gaan, het voelt hier echt alsof je deel uitmaakt van een grote familie.

Damaraland Camp
Een korte vlucht van 20 minuten brengt mij naar mijn laatste bestemming in Damaraland; Damaraland Camp. Wederom mag ik plaatsnemen naast David, een vrolijke piloot die zelf ook zichtbaar geniet van de weidse uitzichten. Als hij olifanten spot draait hij de kleine cessna behendig zodat ik ze beter kan zien. Ik zit zo te genieten dat ik spontaan vergeet een foto te maken. “See you in two days” roept hij na aankomst op de airstrip waar hij na een korte stop weer snel vertrekt.

Damaraland Camp is prachtig gelegen, alle huisjes hebben vrij uitzicht op de omliggende woestijn vlakten en bergen in de verte. Alles is gebouwd in de sfeer van de lokale dorpen in zachte, aardse tinten. Enige verschil; de robuust gestuukte muren zijn gemaakt van cement in plaats van koeienstront. Het hoofdgebouw heeft een ruime eetruimte en een aangenaam zwembad met ligstoelen.

In dit deel van de rotswoestijn is het landschap nóg droger en ruiger. Iets wat eerder onvoorstelbaar leek. IMG_2555

Hier ga je niet naartoe om in korte tijd veel beestjes te zien, maar na een hele ochtend zoeken vinden we een enorme kudde woestijnolifanten in de droge rivierbedding. Ontspannen eten ze verder en twee piepjonge olifantjes proberen hun slurf te gebruiken wat nog niet erg goed lukt. Het lijkt alsof ze ons amper opmerken wanneer ze hun weg vervolgen en vlak langs de auto verder lopen.
IMG_2514  IMG_2548

’s Middags maak ik een wandeling onder begeleiding van Geraldo en onderweg leert hij mij veel over alle bomen en planten die we tegenkomen. Zoals bijvoorbeeld de mooie, maar zeer giftige ‘melkbossies’ waar alleen de neushoorn en Kudu veilig van kunnen eten. Hij vertelt over de lokale bevolkingsgroepen in de regio; de Nama – Damara, Herero, Owambo, en de destijds uit Zuid-Afrika verjaagde ‘Riemvasmaakers’ waar hij zelf van afstamt. Het is mogelijk om de boerderij te bezoeken waar hij vandaan komt of een van de andere dorpjes in de regio.

Kalahari Red Dunes Lodge
Op ongeveer 3 uur rijden van Windhoek airport ligt de Kalahari Red Dunes Lodge in een privé concessie van 4.046 hectare. Een prachtig landschap dat vlakker is dan de rest van Namibië en waar het verrassend groen is tussen het abrikooskleurige zand. Terwijl ik dit schrijf lopen er een paar gnoes voorbij. Ik hoor ze eerder dan dat ik ze zie en rustig sjokken ze voorbij mijn privé terras waar het heerlijk “werken” is met de laptop op schoot.
De huisjes van de lodge  Gnoes

De lodge is minder luxe en exclusief dan de prachtige Wilderness Lodges waar ik naartoe vloog, maar het is een zeer charmante locatie. De huisjes zijn allemaal vernoemd naar dieren die hier voorkomen en zijn zeer ruim van opzet. Vanuit de buitendouche, privé lounge en zelfs vanuit bed kijk je ver weg over de Kalahari woestijn. ’s Nachts laat ik de gordijnen open en kijk naar de indrukwekkende sterrenhemel. Na aankomst ben ik net op tijd voor de sundownder drive, en hoewel ik 9 mensen in een jeep echt te veel vind, is de gids erg goed en zien we veel dieren. Het is hier ook mogelijk om een wandeling te doen met een gids, maar zelf wandelen of mountainbiken over de uitgezette trails is ook mogelijk.
Struisvogels  Springbok
De volgende ochtend besluit ik de langste wandeling te doen en in ongeveer 2,5 uur doorkruis ik een deel van het reservaat. Dit vind ik nog veel leuker dan de sundowner drive want ik zie struisvogels, springbokken, kudus, hartenbeesten, een eland, zebras, giraffen en vooral heel veel gnoes. Voordat ik vertrek vertelt de manager mij dat ik prima alleen kan wandelen als ik maar niet onder de immense vogelnesten ga zitten in de schaduw omdat daar slangen in kunnen zitten. En jawel hoor, na lang speuren, vind ik een cobra in een nest. De cobra uit het vogelnest

Hoewel de lodge beduidend minder luxe is vind ik dit een hele fijne plek. Het eten is erg goed, het personeel vriendelijk en in korte tijd zie ik veel wild. Later die middag zie ik zelfs nog drie giraffen vanuit de “outdoor shower”. Alvorens ik weer naar de luchthaven vertrek lunch ik op het dek bij het zwembad en kijk ik naar de grondeekhoorns en vogels. De beroemde stokstaartjes, waar ze op de website zo veel over schrijven, zie ik helaas niet. Een goede reden om terug te komen dus.

IMG_2481
P.S. In één van deze kampen krijg je een Surprise Breakfast, maar we gaan natuurlijk nog niet verklappen waar!

3 thoughts on “De grootste luxe van Namibië is ruimte, heel veel ruimte

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s